Б.Цолмонтуяа : Дурласан сэтгэлийн өчил 
                      
Дуу аялан гунганах мөч бүр 
                                  
Дурласан сэтгэлийн шархыг сэдрээнэ 
Чамайгаа бодохгүй гэвч чадахгүй нь 
Чангарах тэнхэлгүй зүрх минь санах юм
Өсөж гүйцээгүй цэцэг шиг насанд 
Өвчин мэт хайр заавал тохиох 
Амьдралын хуулинд захирагдан дурлаж 
Ариухан зүрхээ сэвтээж орхилоо 
Хөвгүүн чамд дурлаагүй бол 

Хонгор сэтгэл минь ариухан байх сан 
Хайрыг минь чи хүндэлсэн л бол 
Халуухан зүрх минь шаналахгүй байсан 
Махны бус сэтгэлийн шарх
Тоотой насанд эдгэхгүй нь лав 
Мартаж болдоггүй чиний минь дүр 
Торниогүй ухаанаас минь гарахгүй нь лав